Πόλη ή φύση; Γιατί το σώμα μας ζητά όλο και περισσότερο το πράσινο;

Η πόλη έχει τον δικό της ρυθμό. Έχει πρόγραμμα, υποχρεώσεις, email και notifications που πετάγονται στην οθόνη και φυσικά μποτιλιάρισμα στους δρόμους. Κι όμως, όσο κι αν είμαστε εξοικειωμένοι πλέον με όλο αυτή τη φασαρία, τον θόρυβο και τα κορναρίσματα, το σώμα μας συχνά στέλνει διάφορα σήματα κινδύνου. Βαριά και κοφτή ανάσα, νεύρα χωρίς λόγο, ένας ύπνος που δεν σε ξεκουράζει πια και ένα μυαλό φευγάτο. Και κάπου εκεί τσουπ εμφανίζεται η επιθυμία για κάτι απλό, σχεδόν αφελές και παιδικό, να δούμε και να είμαστε κοντά στο πράσινο.

Και σίγουρα δεν είναι κάτι που θα πει κανείς α, είναι της μόδας. Είναι ένας τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός ζητά να κάνει ένα reset. Και γι’ αυτό, τα τελευταία χρόνια, έχει ξαναμπεί δυνατά στη προσκήνιο η ιδέα του being in nature και του forest bathing (το ιαπωνικό shinrin-yoku), όχι πια επιδόσεις και ανταγωνισμός, αλλά απλή παρουσία μας μέσα στη φύση.

Γιατί το πράσινο μάς ηρεμεί χωρίς να το καταλαβαίνουμε

Το σώμα μας είναι φτιαγμένο να διαβάζει και να προσαρμόζεται στο περιβάλλον που του δίνουμε. Στην πόλη, τα ερεθίσματα είναι συνεχόμενα και απαιτητικά, θόρυβος, φώτα, κίνηση, πινακίδες, κοσμοσυρροή. Και το πιο σημαντικό, είμαστε όλη την ώρα μπροστά σε μια οθόνη, είτε γιατί δουλεύουμε είτε γιατί παρακολουθούμε ένα short video είτε γιατί παίζουμε ζωντανά στοιχήματα στο NetBet. Αυτή η μόνιμη εγρήγορση κρατά τον οργανισμό σε μια κατάσταση alert ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματικός απτός κίνδυνος.

Στη φύση, τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς σε άλλους ρυθμούς. Οι ήχοι έχουν ρυθμό (φύλλα, πουλιά, νερό), το μάτι ξεκουράζεται σε μεγαλύτερες αποστάσεις, αφού το σώμα δεν είναι κλεισμένο μέσα σε 4 τοίχους και οι κινήσεις είναι πιο φυσικές. Δεν χρειάζεται να το αναλύσεις καν, απλά το νιώθεις. Είναι σαν να ρίχνεις ένα–δυο κλικ την ένταση από τον οργανισμό σου.

Forest bathing: τι είναι και τι δεν είναι

Το forest bathing δεν είναι κάποια πεζοπορία που έχει κάποιο στόχο, ούτε το να πάμε να κάψουμε απλά θερμίδες. Είναι μια βόλτα με αργό ρυθμό, όπου εσύ ο ίδιος δίνεις χώρο στις αισθήσεις σου, παρατηρείς το φως ανάμεσα στα κλαδιά, ακούς το θρόισμα των φύλλων, μυρίζεις το χώμα, ακουμπάς τον κορμό ενός δέντρου. Μοιάζει απλό και όντως είναι. Αλλά ακριβώς ε αυτή η απλότητα βοηθά το νευρικό σύστημα να βγει από τα κόκκινα και να περάσει στο είμαι εδώ στο παρόν.

Το ωραίο της υπόθεσης; Δεν χρειάζεται να έχεις δάσος δίπλα σου. Ένα άλσος, ένα μεγάλο πάρκο, ακόμη και μια δεντροφυτεμένη διαδρομή μπορεί να λειτουργήσει ως μια μικρή ανάσα.

Η πόλη δεν είναι κάτι κακό, αλλά χρειάζεται ένα αντίβαρο

Δεν γίνεται όλοι να πάρουμε ξαφνικά τα βουνά. Ούτε είναι αυτός ο πρακτικός μας στόχος. Αυτό που αλλάζει το παιχνίδι άρδην είναι το αντίβαρο, να βάζεις μέσα στην εβδομάδα μικρές δόσεις πράσινου όπως πίνεις νερό καθημερινά. Όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή σε ενυδατώνει.

Και κάτι ακόμη, το πράσινο δεν είναι μόνο οπτικό θέμα. Είναι η αίσθηση του χώρου. Είναι το να περπατάς χωρίς να προσέχεις μη σκουντήξεις κάποιον, το τι θα πεις, αν σου ξεφύγει μια χαζομάρα. Είναι να αναπνέεις χωρίς να μετράς τον χρόνο, να αφήνεις το βλέμμα να χαθεί λίγο πιο μακριά στον ορίζοντα.

Μικρές εξορμήσεις που χωράνε άνετα στο lifestyle σου

Bολτάκι στο γειτονικό άλσος μετά τη δουλειά

Χάρισε στον εαυτό σου 30 με 40 λεπτά σε ένα κοντινό πάρκο ή άλσος, χωρίς μουσική ή απλά άκου low fi ρυθμούς. Ο στόχος δεν είναι να πας να κάνεις κάποιο ρεκόρ περπατήματος, αλλά να αλλάξεις αυτό που συμβαίνει στο μυαλό σου. Αν θες κάτι πιο απλό, κάνε έναν κύκλο και στο τέλος άραξε για 5 λεπτά σε ένα παγκάκι και απλά κοίτα γύρω σου και πάρε βαθιές ανάσες.

Πάρε την πιο πράσινη διαδρομή αντί για την πιο γρήγορη

Διάλεξε να πας κάπου από δρόμο με δέντρα, ακόμη κι αν σου πάρει 10 λεπτά plus. Εκεί θα περπατάς πιο χαλαρά και θα έχεις και περισσότερη γείωση. Όταν το κάνεις σταθερά, το σώμα το θυμάται και το ζητά ξανά και ξανά. 

Weekend nature break 

Ένα Σάββατο ή Κυριακή, κάνε μια μικρή απόδραση, μια εκδρομούλα σε ένα βουνό, μια λίμνη, ή σε ένα γραφικό χωριό. Μη φτιάξεις πρόγραμμα από πριν. Ένα καλό γεύμα, μια χαλαρή πεζοπορία, λίγες ώρες χωρίς να κοιτάς όλη την ώρα μια οθόνη. Η ιδέα είναι να επιστρέψεις με την αίσθηση ότι έχεις αδειάσει, όχι ότι και εκεί έπηξες. 

Forest bathing στο λεπτό

Αν δεν έχεις χρόνο, κάνε το μικρό: στάσου κάτω από δέντρα για 10 λεπτά. Κοίτα ψηλά, ακολούθησε με το βλέμμα τα κλαδιά, πάρε αργές αναπνοές. Είναι σαν μικρό reset. Δεν λύνει τα πάντα, αλλά κόβει τη φόρα του στρες.

Μερικά tips για καλύτερα αποτελέσματα! 

Κράτα το κινητό στην τσέπη για λίγο στο mute ή απλά κλείστο. Περπάτα λίγο πιο αργά από αυτό που έχεις συνηθίσει. Ρίξε ρυθμούς. Άφησε το βλέμμα σου και το μυαλό σου να ταξιδέψει. Αν είσαι με παρέα, κάντε μια συμφωνία 10 λεπτά σιωπής στην αρχή, σαν να καθαρίζετε την όλη φάση, πριν αρχίσει η κουβέντα σας.

Και μην υποτιμάς σε καμία περίπτωση τη συνέπεια. Το σώμα αγαπά τις μικρές, επαναλαμβανόμενες συνήθειες περισσότερο από τις σπάνιες υπερπροσπάθειες που γίνονται στη χάση και τη φέξη. 

Τελικά, πόλη ή φύση;

Η απάντηση δεν είναι στο ή. Είναι στο και. Η πόλη μάς δίνει ευκαιρίες, η φύση μάς δίνει την πολυπόθητη ισορροπία. Όταν το σώμα ζητά περισσότερο πράσινο, δεν το κάνει από ιδιοτροπία. Είναι σαν να σου λέει, με τον δικό του τρόπο, χρειάζομαι λίγο χώρο, λίγο φως, λίγο αέρα.

Κι αν το ακούσεις εγκαίρως, θα δεις ότι η ευεξία δεν θέλει πάντα τπτ μεγάλα σχέδια. Μερικές φορές θέλει απλώς ένα άλσος, ένα μονοπάτι και την απόφαση να πας εκεί, έστω για μερικά λεπτά.